söz jimnastiği

04 Ocak 2015

bu sabah, içlerinde bizimkilerin de olduğu, 4-6 yaş arası çocukları jimnastik yaparken seyrettim yine. güzel bir beden eğitimi alanında, iyi jimnastik öğretmenleriyle. bulgar göçmeni olmaları itibarıyla ayrı bir sempati besliyorum kendilerine, o ayrı.

ısınmanın sonunda hocalardan biri hep aynı oyunu yapıyo. “kafa” diyip ellerini başına, “popo”, “göbek” diyip ellerini kıçına v karnına koyuyo. bir süre sonra düzeni bozuyo. “kafa” diyip ellerini karnına, “popo” diyip başına koyuyo. çocuklar ne yapacaklarını karıştırıyo, kıkırdamaya başlıyolar. sonra sonra, hoca hiçbir yönerge vermeden, sessiz bir ortak kararla hocanın hareketini değil sözünü takip etmeye başlıyolar. hoca “kafa” diyip ellerini karnına koyuyo ama çocuklar ellerini kafalarına koyuyo. hareketi yanlış kabul ediyo, sözü esas alıyolar.

oysa ebeveynlerinden, öğretmenlerinden v diğer yetişkinlerden derledikleri bilgiler daha çok görsel. görsel olandan sözel olana geçiyolar daha çok. 3-5 yaş arasında da öyle 5-15 yaş arasında da. aslına bakılırsa görsel olanın öğrenmedeki ağırlığı değişmiyo. peki o zaman bu sabah, jimnastikteki bu çocuklar niye hareket değil söz yönergesini asıl aldılar? çünkü eylem, canlılık, hareketlilik, serbestlik, kendini bırakmayken; söz daima uyaran, ikaz eden, alarm veren, düzenleyen, örgütleyen, ciddi bişiy (ileri yaşlarda dilbilgisi zırvalarıyla ciddiyeti daha da artıyo tabi). çocuğun durması, dikkatli olması, çabuk olması gerektiğinde, tehlike anında hep ebeveynin sesli/sözlü uyarısı var. evet çocuklara davranışlarımızla örnek/model oluyoruz ama onları denetlerken sözü kullanıyoruz. ayrıca çocuklar bir davranış biçimi olarak sözü kullanımışızı da modelliyolar.

söz hayatımızda uyarıcı unsur olarak yer alıyo. eğer çocuklar hikâye uydurmayı bilmiyo, uydurulmuş hikâyeler dinleyemiyolarsa; aynı şekilde şiirler, şarkılar, sözcükler, diller uydurmak, uydurulmuş şiirleri, şarkıları, sözcükleri, dilleri dinlemek karşılaşmadıkları bişiyse; dilleri, dudakları, gırtlaklarıyla anlamsız sesler çıkarmanın keyfini bilmiyolarsa vb. söz eğlenceleri, yaratımları hayatlarında yoksa, sözün zihinsel canlılık, hareketlilik, serbestlik, kendini bırakma gibi şeylere yol açışını da asla tecrübe edemeyecekler.

ne diyoduk. sözün yavan bir yönerge malzemesi olmaması için çalışmak lazım. öyle görünüyo valla. söz jimnastiği, evet! söz jimnastiği lazım :)

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: